เสือเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวตั้งแต่วันที่เจ้าลูกชายตัวแสบคลอดออกมาลืมตาดูโลก แม่ของเขาแค่ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตของเธอด้วยการตั้งครรภ์กับผมในตอนที่เราเรียนปีสอง เธอไม่ได้ดรอปเรียนเพราะมีผมและเพื่อนของเราคอยให้กำลังใจและดูแลมาตลอด จนกระทั่งวันที่เธอคลอด เธอมองหน้าผมด้วยความเฉยชาก่อนจะขอตัวออกจากห้องพักไป

"แป้งอับอายมามากพอแล้วเสือ สงสารแป้งหน่อยได้ไหม"

"แล้วลูกของเราล่ะแป้ง"

"เสือรวย เสือไม่มีปัญหาหรอก แต่แป้งอยากเรียนอยากมีชีวิตดี ๆ นะเสือ แป้งขอร้อง"

"แป้ง.."

"เลี้ยงเขาให้ดีนะเสือ แป้งขอตัว"

"สวัสดีครับ พี่ชื่อพี่ฟ้านะ"

"มะม๊า.."

"พี่ฟ้าครับไม่ใช่-"

"มะม๊า!!"

ผมมองพี่เลี้ยงตัวขาวที่ทำตัวไม่ถูกตอนที่สิงห์เรียกเขาว่ามะม๊าก่อนจะยกยิ้ม เขาไม่ได้หน้าเหมือนหรือชื่อเหมือนหรอก สิงห์ชอบคนที่ใจดี ใครใจดีให้หน่อยก็เรียกว่าแม่จ๋าหมด เว้นแต่ฟ้านี่แหละที่สิงห์เรียกว่ามะม๊า

"เรียกพี่ฟ้านะครับน้องสิงห์" ผมพูดก่อนจะลูบหัวลูกชายอย่างเบามือ

"ครับพ่อเสือ"

"เก่งมากครับ ไปกินขนมในครัวกันน้องสิงห์" คนตัวเล็กกว่าเอ่ยก่อนจะยิ้มหวาน

"จะไปเดี๋ยวนี้เลยมะม๊า!!!"

"พ่อเสือ พ่อเสือชอบพี่ฟ้า" สิงห์ปาดน้ำตาจนแก้มแดงเถือก

"ครับ พ่อเสือชอบพี่ฟ้า"

"ให้พี่ฟ้าเป็นมะม๊าได้ไหม น้องสิงห์รักพี่ฟ้า"

"พ่อเสือทำไม่ได้หรอกครับ"

"ปล่อยน้องสิงห์ลง น้องสิงห์จะไปแล้ว" เด็กในอกดิ้นจนผมที่อุ้มอยู่กลัวเขาตกเลยยอมปล่อย

"น้องสิงห์จะไปไหน ให้พ่อเสือไปส่งได้ไหมครับ"

"พ่อเสือไปส่งน้องสิงห์บ้านพี่ฟ้าได้ไหมครับ น้องสิงห์จะไปขอพี่ฟ้าให้มาอยู่ที่บ้านเราอีก"

เด็กน้อยอ้อนวอนตาใส ไม่ใช่แค่ลูกชายตัวอ้วนของผมที่รักพี่เลี้ยงเด็กคนนี้ ผมเองก็หลงรักเขามากไม่น้อยหน้าใคร

"ครับ พ่อเสือจะไปส่ง" ผมยิ้มให้เจ้าลูกชาย

"น้องสิงห์รักพ่อเสือมากเลย" เด็กน้อยวิ่งเข้ามากอดผมอีกครั้ง

"สู้ ๆ นะครับ ให้พี่ฟ้ากลับมาอยู่กับเราอีกนะครับ"