ชายคนหนึ่งที่นั่งเหยียดขาข้างนึง อีกข้างยกขึ้นให้เข่าอยู่เสมอหน้าอก หลังพิงกับกำแพง ก้มหน้าหลับอยู่ในโกดังอันอุดอู้ ที่ใหญ่โตยิ่งกว่าโรงเก็บข้าว รอบๆมีแต่กล้องวงจรปิดหันมาทางเขา แต่ก็เหมือนกับว่ายังไม่ได้ใช้งาน จอมอนิเตอร์มากมายที่ยังไม่ได้แสดงอะไรในตอนนี้ อีกทั้งลำโพงที่ไม่มีเสียงออกมา ในที่นี้ไร้ซึ่งแสงไฟ มืดยิ่งกว่าเที่ยงคืนที่ไร้แสงจันทร์ อ้างว้าง เสียงลมเพียงหวิวๆ และความว่างเปล่าที่อยู่ข้างๆเขาตลอดเวลา

เขาตื่นขึ้นมาในสภาพที่เคยกล่าวไว้ข้างต้น มืดจนมองมือตัวเองไม่เห็น ลองสัมผัสดูก็พบอะไรแฉะๆคล้ายเลือด ลองดมดูพบว่าเป็นเลือดจริงๆด้วย ลองดมเสื้อก็ได้แต่กลิ่มคาวเลือดคละคลุ้ง นี่เป็นเลือดของเขารึเปล่า? หรือเป็นเลือดของคนที่ถูกเขาฆ่ามาก่อนหน้านั้น แต่ว่าหนาวชะมัดเลย เริ่มเข้าฤดูหนาวแล้วงั้นเหรอ?

เขาเลือกที่จะไม่ลุกไปไหน เงยหน้าขึ้นมาก็ไม่เห็นอะไรอยู่ดี แต่ว่าตอนนี้เริ่มได้ยินเสียงครืนๆคล้ายเสียงแอร์แล้ว ก็เริ่มสบายใจนิดหน่อยแล้วว่าที่นี่มีอากาศเพียงพอ

"หลับต่อดีกว่า"

In this worthless world, just cowards and snakes to survive"

"ในโลกอันเหลวแหลกนี้ ขี้ขลาดและคดเคี้ยวเท่านั้นที่จะอยู่รอด"