“ความผิดทั้งหมดที่ผ่านมาเป็นเพราะคุณ เพราะฉะนั้นคุณต้องไปซื้อข้าวให้ผมกินใช่มั้ย”

ไม่ใช่โว้ยยย ตกลงนี่มันกลายเป็นปัญหาชีวิตของกูตั้งแต่เมื่อไหร่วะ

เต็มสิบได้แต่ยืนงง และธีรพลก็พยักหน้ารับและส่งยิ้มให้ แบบนี้มันคือการหลอกใช้กันชัด ๆ

“นี่ผมต้องไปซื้อข้าวให้คุณกินเหรอ”

ถามกลับด้วยความสงสัย และธีรพลก็พยักหน้ารับและยังสั่งให้ซื้ออย่างอื่นมาด้วยนอกจากข้าว

“อยากกินน้ำแดงด้วย”

เป็นกุมารทองหรือไงวะ ต้องกินน้ำแดง

“จ่ะ เดี๋ยวจะไปซื้อมาบูชาเดี๋ยวนี้แหละนะจ๊ะ พ่อกุมารทอง รอหน่อยนะจ๊ะ”

เป็นถ้อยคำประชดประชันที่ทำให้ธีรพลนิ่วหน้าและเมินหน้าหนีเต็มสิบที่ยืนมองมาและเริ่มมีรอยยิ้มน้อย ๆ จุดขึ้นที่มุมปาก

“ตังค์ล่ะ”

“อยู่บนออฟฟิศ ไม่ได้หยิบมา”

อ้าว ทำไมนิสัยแบบนี้ล่ะ ไปซื้อให้กินแล้วยังต้องให้ออกเงินให้อีก มันไม่ใช่แล้วนะครับแบบนี้คุณธีรพล

“ผมไม่ใช่องค์กรการกุศลนะ ถึงจะต้องเลี้ยงดูคุณด้วยข้าวกล่องและน้ำแดงฟรี ๆ”

“อย่างคุณไม่น่าจะทำกุศลได้นะ ทำบาปน่าจะขึ้นกว่า”