“ที่นี่มันที่ไหนเนีย”ชายผมน้ำตาลอ่อนชี้ฟูมองไปรอบๆอย่างคุ้นเคย

“ระ..รุ่นทีี่สิบปลอยภัยไหมครับ” ชายหนุ่มผมสี่ควันพูดออกมาอย่างเป็นห่วงชายผมน้ำตาลอ่อน

“อ่า... ปลอดภัยดีโกคุเดระคุง” ชายผมน้ำตาลอ่อนพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

“ฮ่ะๆ ที่นี่ที่ไหนละเนียสึนะ โกคุเดระ”ชายหนุ่มผมสีดำนิล ส่งเสียงเรียกชายหนุ่มผมสี่น้ำตาลอ่อนนามซาวาดะ สึนะ

และสี่ควันบุรี่นาม โกคุเดระฮายาโตะ

“หลงสุดขั้วววววว”ชายผมสี่ขาวนาม ซาซางาวะ เรียวเฮ พูดขึ้น

“คุฟุฟุฟุ หลงมาอยู่ที่ไหนกันละครับ” ชายผู้ไว้ผมทรงสับปะรดผมสีน้ำทะเลลึก นามโรคุโด มุคุโร่

“หลงแล้วสินะคะท่านมุคุโร่” หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวของกล่มพูดขึ้น นามว่า โรคุโด โครม หรือนางิ

“หึ เจ้าสัตว์กินพืช” ชายหนุ่มผมสีนิล นาม ฮิบาริ เคียวยะ

“ฮิบาริ ฮิบาริ หลง หลง ”เจ้านกตัวหลงนาม ฮิเบิร์ดพูดอย่างแสนรู้พร้อมกัยบินไปเกาะเจ้านายของมันไว้

“อด..ทน..ไว้..ไม่ไหวแล้ว อึก แง๊ๆๆๆๆ” เด็กชายผู้มีเขาอยู่บนทรงผมเอฟโฟ่สวมชุดวายวัว นาม แรมโบ้

ถ้าหาก นภาเจอนภา วายุเจอวายุ พิรุนเจอพิรุน อัสนีเจออัสนี อรุนเจออรุน สายหมอกเจอสายหมอก เมฆาเจอเมฆา จะเป็นอย่างไร

พวกเค้าจะทำอย่างไรกัน เพื่อให้ได้กลับไปในที่ๆของพวกเค้า เลวาของพวกเค้า การผจนภัยกำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้งแล้ว