คืนที่ท้องฟ้าสว่างไสวไปด้วยแสงจันทรา หมู่ดาวพราวระยิบระยับ

มีเด็กชายที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแผลฟกช้ำ เปอะเปื้อนไปด้วยโคลนฝุ่นมอมแมม

นั่งอยู่ใต้ต้นมู่กง หลังจากฝึกฝนร่างกายอย่างหนัก ดวงตาที่มองทอดออกไปแดงกร่ำ

เต็มไปด้วยความเย็นชา แข็งกร้าว อารมณ์ความคิดผสมปนเปเต็มไปด้วยความโกรธ

ความไม่เข้าใจเหตุใดจึงต้องฝึกฝนตนเองหนักถึงเพียงนี้

เด็กน้อยน่ารักราวกับตุ๊กตาเดินได้มองออกไปนอกหน้าต่างในตำหนัก

เห็นดวงจันทราเต็มดวงงดงามยิ่งนักด้วยความซุกซนจึงแอบหนีออกมาจากตำหนักเพื่อจะได้ชมดวงจันทราอย่างชัดเจนจึงวิ่งออกมาที่สวนมู่กงใกล้ลานฝึกทหาร เมื่อวิ่งมาถึงต้นมู่กงต้นนึงจึงสะดุดตากับเด็กชาย

คนหนึ่งที่นั่งใต้ต้นมู่กงเหนือขึ้นไปมีดวงจันทราส่องแสงสว่างไสว ราวกับภาพวาด ด้วยความไร้เดียงสา

เด็กน้อยจึงวิ่งไปยืนใต้ต้นมู่กงที่มีเด็กชายนั่งอยู่

"ท่านมานั่งชมจันทร์รึเจ้าคคะ" เด็กน้อยเอ่ยเสียงใส

"..." ไร้ซึ่งคำตอบของเด็กชาย

" ข้ามาชมจันทร์คืนนี้จันทร์สวยยิ่งนักท่านว่ามั้ยเจ้าคะ" เด็กชายมองหน้าเด็กน้อยที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มจนตาหยี ยังมิทันได้เอ่ยอันใดมือเล็กนุ่มนิ่มของเด็กน้อยตรงหน้าก็ยกขึ้นมาแนบใบหน้าเด็กชาย

"ท่านเจ็บหรือไม่เจ้าคะ"

"..."

"ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ ข้าจะเป่าให้ท่านหายเจ็บเอง" เด็กน้อยยกสองมือประคองใบหน้าเด็กชายยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วพองแก้มเป่าลมบนรอยแผลให้เด็กชายแล้วยิ้มสดใสออกมา

"ฟู่ หายแล้วนะเจ้าคะ"

"ว้าย องค์หญิงเพคะ กลับเข้าข้างในเถอะเพคะดึกแล้วเพคะเดี๋ยวฮองเฮาดุให้นะเพคะ" นางกำนัลที่วิ่งตามหาเด็กน้อยด้วยหน้าตาตื่นเอ่ยด้วยความตกใจ

"โถ่ พี่จิวเจ๋อ ข้าแค่ออกมาชมจันทร์หน่อยเดียวเจ้าค่ะ เสด็จแม่ไม่ว่าหรอก" แล้วทั้งสองจึงเดินกลับเข้าตำหนักไป

ฝากติดตามด้วยนะคะ เรื่องแรกเลย

อาจจะมีบางคำที่ขัดๆบ้าง ยินดีรับคำติชมค่าาาา

ขอกำลังใจด้วยนะคะ ^^