“ อื้ออ ” เสียงครางประท้วงในลำคอ

แฮ่ก! แฮ่ก!

“ วีอย่าทำแบบนี้...” เอ่ยบอกคนด้านบนออกไปเสียงเบา

“ ไม่ครับ ” ร่างสูงยิ้มกริ่มที่มุมปาก

นัยน์ตาคมสีอำพันเข้มสาดแววลุ่มลึก เอ่ยปฏิเสธผมราวกับว่าคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ ขณะที่ผมกำลังมีใบหน้าร้อนผะผ่าว นัยน์ตาฉ่ำเยิ้มมองคนด้านบนอย่างไร้หนทางต้านทาน

“ วีเป็นน้องชายจันทร์นะ เราทำแบบนี้ไม่ได้ ” เอ่ยอธิบายออกไปแม้ในอกจะรู้สึกเจ็บแปลบๆ

ผมไม่เข้าใจทำไมตัวเองกำลังขัดแย้งระหว่างเหตุผลกับความรู้สึกข้างในลึกๆ

“ แต่วีไม่ใช่มนุษย์... ” คนด้านบนเอ่ยออกมาราวกับว่าเรื่องที่ตัวเองพูดนั้นเป็นเรื่องธรรมดา

“ ... ” เป็นสิ..วีเป็นมนุษย์นะ ในสายตาจันทร์วีเป็นน้องชายที่น่ารักเหมือนกันอาทิตย์ไง

“ ...และวีก็ไม่ได้เป็นพี่น้องกับจันทร์ ” ลมหายใจสะดุดขาดช่วงไปชั่วขณะ เมื่อรวีเอ่ยบอกออกมาแบบนั้น ความเจ็บปวดจากคำพูดเหล่านั้นกำลังทิ่มแทงใจ

“ ทำไมล่ะ..เราอยู่ด้วยกันมาตลอด วีเกลียดคนแบบจันทร์? ”

“ ... ”

“ วีรู้แล้วใช่หรือเปล่าว่าคนแบบจันทร์ใจร้ายและเห็นแก่ตัว..!! ” ผมเห็นแก่ตัวที่ไม่เคยบอกรวีเรื่องแม่ของเขา

“ ... ”

“ ใช่หรือเปล่า เกลียดจันทร์แล้วใช่ไหม!!?? ” กระบอกตาร้อนผ่าวน้ำใสไหลรื้นออกมาจากขอบตาอย่างห้ามไม่อยู่

ไม่มีเสียงสะอึกสะอื้นไห้เหมือนผู้หญิง เพียงแค่ปล่อยให้น้ำใสไหลตกลงไปตามหางตา

รวีทำให้สิ่งที่ผมกลัวมาตลอดกำลังกลายเป็นจริง ผมกลัวรวีเกลียด!!!