ศูนย์…ทุกอย่างของเรื่องนี้มันเริ่มต้นจากศูนย์…ศูนย์แบบศูนย์จริงๆ เลย ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้เก็บเรื่องราวเหล่านี้เข้ามาเป็นความทรงจำ มันเป็นเวลาที่ดูเหมือนจะไม่นานมากนัก แต่ก็ไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันเกิดขึ้นจริงๆ ในชีวิต รู้ตัวอีกที เรื่องราวที่ได้เผชิญทั้งหมดมันก็กลายเป็นอดีตไปเสียแล้ว และที่สำคัญ…ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก จนผมเกือบจะคว้าโอกาสเอาไว้ไม่ทัน

ผมก็เป็นวัยรุ่นเดิมๆ เหมือนคนทั่วไปนั่นแหละ แต่ที่เพิ่มเติมก็คือที่บ้านไม่ค่อยปล่อยให้ทำอะไรตัวคนเดียวสักเท่าไหร่ ก็เลยค่อนข้างมีประสบการณ์ชีวิตน้อย กลายเป็นคนที่ไม่ค่อยรู้ประสีประสาอะไรกับใครเขามากนัก เวลาอยู่ในมหาลัยก็เรียนนิด ทำกิจกรรมหน่อย ซึ่งส่วนใหญ่ก็ทำตามอย่างที่คนอื่นเขาทำกัน แลดูไม่ค่อยมีความท้าทายในชีวิต ไม่ค่อยได้ออกจากพื้นที่ที่มีชื่อเรียกสุดชิคอย่างที่เขาเรียกกันว่า Comfort Zone มากสักเท่าไหร่

เหตุผล 2 ข้อที่ทำให้ผมตัดสินใจไปฝึกงานที่นี่ ข้อแรกคืออยากไปต่างประเทศสุดๆ พอได้ยินว่ามีใครไปต่างประเทศทีไร จะรู้สึกนึกอิจฉาเบาๆ ทุกที เราได้ยินแต่ที่เขาพูดกันว่าประเทศนั้นเป็นอย่างนั้น ประเทศนี้เป็นอย่างนี้ ผมก็เลยอยากไปให้เป็นบุญตา และไปพิสูจน์ทุกๆ สิ่งด้วยตัวเอง ซึ่งประเทศแรกที่ผมอยากไปก็คือประเทศญี่ปุ่น เจ้าแห่งเทคโนโลยี ทุกๆ อย่างในประเทศนี้มันดูคูลสำหรับเด็กวิศวะอย่างผมมาก

ส่วนเหตุผลข้อสอง ก็คือ ให้ย้อนกลับไปดูข้อหนึ่ง…

ทางมหาวิทยาลัยของผมมีโครงการให้นักศึกษาฝึกงาน ซึ่งนับเป็นหลักสูตรการศึกษา มันหมายความว่า ถ้าใครไม่ไปฝึกงาน ก็ถือว่าเรียนไม่จบตามหลักสูตร การฝึกงานครั้งนี้จะกินเวลา 2 เดือน ในช่วงเดือนมิถุนายน - กรกฎาคม หรือก็คือช่วงปิดเทอมใหญ่นั่นแหละ คำถามที่เกิดขึ้นในใจทุกคนตอนนั้นคือ

‘จะไปฝึกงานที่ไหนดีวะ..?’

มันเป็นเรื่องที่โคตรตัดสินใจยาก ผมกลับไปนั่งคิดนอนคิด ถามรุ่นพี่ เดินดูบู๊ทของโรงงานที่มาจัดที่มหาลัยก็ยังคิดไม่ได้อยู่ดี จนคิดว่าปล่อยๆไปก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวมันก็คิดออกเอง..!

...

‘ไปต่างประเทศแม่มเลยละกัน’ ผมคิด

ด้วยความคิดนี้มันทำให้ผมได้ไปเข้าฟังสัมมนาเกี่ยวกับการฝึกงานที่ต่างประเทศของมหาลัย ตอนแรกผมก็ว่าจะเข้าไปนั่งฟังเล่นๆ อยู่หรอก แต่พอก้าวเท้าเข้าไปเท่านั้นแหละ…

ห้องนี้กำลังคุกกรุ่นไปด้วยฝันของนักศึกษาที่อยากจะไปฝึกงานต่างประเทศเกือบร้อยชีวิต โดยมีผมอยู่ท่ามกลางบุคคลผู้แข็งกล้าเหล่านั้น ผมรู้สึกเป็นไอ้งั่งที่ไหนไม่รู้มานั่งผิดที่ผิดทาง เพราะขณะที่คนในห้องกำลังหัวเราะอย่างสนุกสนานกับเจ้าหน้าที่ชาวฟิลิปปินส์ ผมกลับนั่งนิ่งและหัวเราะกลบเกลื่อนตามคนรอบข้าง แต่ใจก็ยังอดไม่ได้ที่จะถามเพื่อนที่มาด้วยกัน

“คนต่างชาติคนนั้นเค้าพูดอะไรวะ..?”

ผมถามเพื่อนด้วยความสงสัย

“กูก็ไม่รู้เหมือนกัน” เพื่อนตอบ

สบายใจ มีคนฟังไม่ออกเหมือนกัน...

…

เหมือนก็แย่แล้วโว๊ย..!

ใครๆ ก็ตอบผมอย่างนี้กันทั้งนั้น ทั้งๆ ที่เขานั่งพยักหน้าด้วยความเข้าใจและหัวเราะตามอยู่ตลอดเวลา เหมือนมันอยากพูดให้เราสบายใจว่ามีเพื่อนที่เป็นเหมือนกัน แต่ลึกๆ แล้วทำเอาผมไปไม่เป็น

ความไม่เข้าใจของผมมันทำให้รู้สึกอึดอัดใจ ว่าทำไมเราถึงทำแบบคนอื่นเขาไม่ได้ ความผิดหวังในตัวเองมันค่อยๆ เปลี่ยนความคิดของผม จากที่คิดเข้ามาฟังเล่นๆ ก็ถูกแทนที่ด้วยความจริงจัง ความอยากเอาชนะคนเกือบร้อยชีวิตในที่นี่มันเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ และสุมรวมกันเข้ามาจนทำให้ผมคิดกับตัวเองว่า…

‘กูต้องไปญี่ปุ่นให้ได้..!’