บทนำ

สถานที่หรูหราและงานเลี้ยงของเหล่ามหาเศรษฐีถูกจัดขึ้นในโรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่งของประเทศอิตาลี จุดประสงค์ของงานเพื่อรับบริจาคเงินจำนวนมหาศาลจากผู้มีอันจะกินทั้งหลาย แบ่งปันไปสู่เด็กด้อยโอกาสในแอฟริกา งานการกุศลนี้จัดขึ้นโดยมหาเศรษฐีชาวรัสเซียที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง เหล่าเซเลปคนดังที่ได้รับเชิญให้มาร่วมงานต่างเดินพลุกพล่านกันเต็มไปทั่วห้องโถง หลายคนในพวกเขามาร่วมงานอย่างสมัครใจ และหลายคนในพวกเขาได้ส่งตัวแทนมาร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้

ซึ่งไม่ต่างจากเขาที่ต้องมาเป็นตัวแทนของผู้ที่อุปการะเลี้ยงดูชีวิตของเขาอย่างมหาเศรษฐีคนดังที่ชื่อ ซามูเอล เฟดเดอร์ ผู้ที่ปฏิเสธงานเลี้ยงอยู่ร่ำไป ชายลึกลับผู้ชอบเก็บตัวเงียบจากสังคม และมักไม่ออกสื่อให้ใครได้พบเห็นตัวบ่อยนัก

ความน่าเบื่อหน่ายของงานเลี้ยงทำให้ชายหนุ่มปลีกตัวเดินออกมาสูดอากาศที่สวนย่อมเล็กๆ ด้านนอก เขาอยากพักปอดจากการสูดดมกลิ่นน้ำหอมของนางแบบสาวมากมายที่หวังจะสนทนากับเขา แต่กลิ่นกายของพวกเธอไม่ซ้ำกันเลย และมันก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว จนทำให้เขาเริ่มรู้สึกแสบโพรงจมูก เขาเดินหลบออกมานั่งพักอยู่ริมน้ำพุในสวนกว้างที่เงียบสงบต่างจากในห้องโถงอย่างสิ้นเชิง กลิ่นอายของสายลมอ่อนและไอเย็นจากน้ำพุ ช่วยทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง

แต่เพียงไม่นานความสงบสุขของเขาก็โดนทำลายลงด้วยเสียงรบกวนเล็กๆ สายตาคมของเขาพลันไปจับจ้องอยู่ที่ร่างบางของผู้หญิงคนหนึ่ง เธอคนนั้นกำลังนั่งหยอกล้ออยู่กับลูกแมวน้อยจรจัดภายในมุมด้านหนึ่งของสวน เขาคงจะไม่สนใจใยดีเธอเลยหากว่าเสียงหวานสดใสและใบหน้าสวยหวานตามแบบสาวยุโรปแท้นั้นมันจะไม่ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุด ถึงแม้ภายในสวนจะสลัวไปด้วยแสงไฟ แต่ความงดงามหมดจดของเธอก็ไม่อาจถูกบดบังได้ เรือนผมสีบอร์นทองสะท้อนแสงไฟให้โดดเด่น ชายหนุ่มดั่งต้องมนต์ของนางฟ้าตัวน้อยในเทพนิยายก็ไม่ปาน

‘เธอเป็นใคร?’ เสียงละเมอถามของเขาเบาเกินกว่าที่หญิงสาวปริศนาคนนั้นจะได้ยิน เธอนั่งคุกเข่าลงบนพื้นหญ้าอย่างไม่กลัวชุดราตรีราคาแพงจะเปรอะเปื้อนเลยสักนิด

วินาทีนั้นความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจได้แผ่ซ่านไปทั่วข้างในก้อนเนื้อเต้นได้ของเขา สำหรับเขาเธอช่างงดงาม สวยงามหมดจรดและน่าทะนุถนอมเสียจนเขาไม่อาจที่จะละสายตาให้ออกห่างได้ และเหมือนหญิงสาวปริศนาจะรู้สึกตัวว่าโดนสายตาของเขาจ้องมอง เธอหันหน้ามามองที่เขาอย่างรวดเร็วเสียจนเขาตั้งตัวไม่ทัน เธอพึมพำอะไรบางอย่างออกมาด้วยริมฝีปากคู่สวยนั้น ก่อนที่จะสะดุ้งตัวตกใจ เมื่อเจ้าลูกแมวน้อยตัวเดิมนั้นกระโดดหนีเธอไปเสียดื้อๆ

“คุณทำให้มันกลัว!?” เสียงหวานใสที่ดังอยู่ตรงหน้านั้น ทำให้ชายหนุ่มเรียกสติของตัวเองกลับคืน เป็นเธอใช่ไหมที่มายืนอยู่ตรงหน้าของเขาในเวลานี้

“ทำไมไม่พูดล่ะ ขอโทษสิ!” น้ำเสียงกระเง้ากระหงอดอย่างคนที่ถูกเอาใจจนเคยชินนั้น ทำให้เขาได้สติและยืนยันกับตัวเองว่า เธอกำลังคุยอยู่กับเขาไม่ใช่ลูกแมวจรจัดตัวนั้น

“ขอโทษเรื่องอะไร?” เสียงทุ้มสุภาพของเขาทำให้แก้มป่องๆ ของสตรีสาวตรงหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เธอแก้เก้อด้วยการย่นจมูกจิ้มลิ้มใส่เขาด้วยท่าทางน่ารักเสียจนตัวเขานึกอยากจับตัวของเธอเอาไว้แน่นๆ

“คุณทำให้เพื่อนของฉันหนีไป”

“เพื่อนที่คุณว่าหมายถึงไอ้เจ้าตัวเล็กๆ เมื่อกี้นี้น่ะเหรอ?” สาวสวยพยักหน้าแทนคำตอบให้เขา เขาอมยิ้มเล็กน้อย อย่างนึกขำ ถ้าหากเธอยังเห็นลูกแมวจรจัดเป็นเพื่อนได้ล่ะก็ แล้วเขาล่ะพอที่จะทำความรู้จักกับเธอได้ไหมนะ

“ถ้าอย่างนั้น ผมจะเป็นเพื่อนคุณแทนเจ้าแมวน้อยตัวนั่นละกัน” เขาว่าพลางลุกขึ้นไปยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ ตัวของเธอเล็กกว่าเขานิดเดียว แต่นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกว่า อยากที่จะปกป้องเธอมากขึ้นไปอีก

“คุณชื่ออะไร?” เสียงหวานใสถามกลับมาที่เขาด้วยท่าทางของคุณหนูผู้เอาแต่ใจ

“ลอเร็นซ์” เสียงของเขาดังขึ้นพร้อมๆ กับเสียงเรียกร้องของใครบางคนที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังของพวกเขา เธอยังไม่ทันที่จะรู้จักชื่อของเขาก็เอ่ยลาเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะวิ่งไปตามเสียงเรียกนั้นอย่างรีบร้อน

ในตอนนั้นหัวใจของเขาปวดหนึบ เขารู้สึกว่าตนเองเพิ่ง ‘อกหัก’ เป็นครั้งแรกและนั่นก็ทำให้เขารับรู้ได้ว่าเขากำลังมีความรักเข้าแล้ว

“หวังว่าเราจะได้พบกันอีกครั้งนะครับ คุณมารีน่า” เขาเอ่ยพึมพำออกมาเบาๆ หลังจากที่ร่างบางหายลับไปแล้ว เขาได้ยินชื่อของเธอจากเสียงเรียกของใครบางคน คนที่เขาก็ไม่อาจจะรู้ได้ว่าเป็นใคร มีความสัมพันธ์อะไรกับเธอ แต่หัวใจของเขามันร่ำร้องออกมาว่า ‘สักวัน...คนที่เธอจะรีบวิ่งกลับมาหานั้น คนคนนั้นจะต้องเป็นเขาอย่างแน่นอน’

----