ยิ่งโกหก ยิ่งยาว...

สตอมโบลิไม่ให้พิน็อคคิโอกลับบ้านไปหาเกพเพตโต้ เขากลับขังพินอคคิโอเอาไว้

"แกต้องทำเงินให้กับข้าเป็นกอบเป็นกำ ฮ่ะๆ แกต้องทำให้ข้าร่ำรวยขึ้น" สตอมโบลิบอกกับพิน็อคคิโอพร้อมกับหัวเราะใส่หน้าหุ่นไม้

จิมินี่ คริกเก็ต เห็นสตอมโบลิขับรถลากเกวียนออกจากเมือง จึงตัดสินใจที่จะบอกลาพินอคคิโอ แต่เจ้าหุ่นไม้ร้องไห้ สำนึกเสียใจที่ไม่ยอมไปโรงเรียนตามคำสอนของเกพเพตโต้ และเขาก็อยากกลับบ้านไปหาพ่อ

จิมินี่ คริกเกตพยายามที่จะเปิดกรงขัง แต่ทำไม่ได้ และดูเหมือนว่าหมดความหวังแล้ว พิน็อคคิโอเงยหน้าขึ้นมองดวงดาวแล้วจึงอธิษฐาน ในพริบตานั้น เทพธิดาน้อยก็ปรากฏตัวขึ้น

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ” เธอถามพิน็อคคิโอ แต่แทนที่จะเล่าความจริง พิน็อคคิโอกลับเล่าเรื่องโกหกซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ละคำโกหก จมูกของเขายาวขึ้น...ยาวขึ้น...และยาวขึ้น

"บอกความจริงเถอะ" จิมีนี่ คริกเก็ต ขอร้องพิน็อคคิโอ

“อย่านะ!!”

ร่างสูงกระเด้งพรวดจากท่านอน แหกปากร้องห้ามหุ่นไม้ที่ตนเห็นในความฝัน คิ้วดกดำหนาได้รูปเลิกสูง มองไปรอบตัวอย่างงงงัน ชายหนุ่มงัวเงียยืดตัวตรงแล้วเกือบจะคะมำไปข้างหน้าด้วยกางเกงขายาวของตนเองรุ่ยร่ายตกลงกรอมเท้า ภาพของหนุ่มร่างสูงสมส่วนปรากฎหราบนกระจกเงากรุรอบห้อง หน่วยตาสีเข้มกลอกไปมา ดวงแก้วกลมตรงกลางกระจายเสงจ้าเจือรอยขบขัน เมื่อก้มลงมองความกำยำตรงกลางลำตัว นีลฉีกยิ้ม เอ่ยคำพึมพำกลั้วหัวเราะ

“เหมือนไอ้หุ่นสัปรังเคก็คงจะดีหรอก ยิ่งกะล่อน ยิ่งยาว...”

ร่างสูงกึ่งเปลือยเอี้ยวตัวที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม มองไปทางเตียงนอนกลางห้อง สภาพยับยู่ยี่ของเครื่องนอนบ่งบอกความรุนแรงของสมรภูมิรบระหว่างเขาและคู่ขา...น้องดาพนักงานสาวของบริษัทคู่แข่ง นามบัตรสีชมพูหวานแหววถูกทิ้งไว้บนที่นอนที่ยังมีส่วนเว้าส่วนโค้งของเจ้าของประทับอยู่

“ลีลาสุดยอดมากค่ะนีล อ้อ...ลูกค้าที่คุณนัดไว้บ่ายนี้ ไม่ต้องกังวลนะคะ น้องดาจะเทคแคร์คุณวิชิตอย่างดีที่สุด ให้สมกับที่คุณดูแลน้องดาอย่างเยี่ยมยอด ทั้งอาหาร ทั้ง... เฮ้ย!!” นีลอ่านข้อความหลังนามบัตรแล้วร้องลั่น ยกข้อมือขึ้นดูเวลาแล้วกระโจนกระโจนพรวดเดียวถึงกองเสื้อผ้าที่ปลายเตียง และก่อนจะก้าวขาออกจากรังรักชั่วคราวที่เขาชอบพาสาวสวยมาล้างคาวปากเป็นประจำหลังเวลาอาหารกลางวัน หุ่นไม้จมูกยาวเหมือนในฝันก็ส่งยิ้มให้เขาอยู่ที่ข้างประตู

“พีน็อกคีโอมาได้ไงวะ” ...