แสงสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาทันทีที่บานประตูตู้ถูกกระชากเปิดออก

หัสดินยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า แขนแกร่งยันกรอบประตูตู้ไว้ ดวงตาคมกริบที่เคยเย็นชาบัดนี้แดงก่ำและวาวโรจน์ เขามองภาพหญิงสาวที่กำลังนั่งคู้ตัว ดึงทึ้งเสื้อผ้าตัวเองจนเผยให้เห็นผิวขาวเนียนและเนินอกรำไร ภาพตรงหน้าเหมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่สาดลงบนกองไฟในกายเขา

แพรวพราวเบิกตากว้าง ความตกใจแล่นปราดเข้าแทนที่ความร้อนรุ่มไปชั่วขณะเมื่อเห็นชายแปลกหน้ากึ่งเปลือยยืนอยู่ตรงหน้า เธอไม่รู้ว่าเขาคือใคร และไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงตกอยู่ในสภาพนี้ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้เธอต้องหนี หญิงสาวรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ผลักอกกว้างของเขาอย่างแรงจนร่างสูงผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว

เธออาศัยจังหวะนั้นพุ่งตัวออกจากตู้เสื้อผ้า สองขาที่สั่นเทาวิ่งโซเซตรงไปยังประตูห้อง มือบางคว้าลูกบิดแล้วออกแรงดึง แต่มันถูกล็อกแน่นหนาจากด้านนอก

"จะหนีไปไหน!"

เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นด้านหลัง ก่อนที่วงแขนแข็งแกร่งจะตวัดรัดเอวบางแล้วกระชากร่างของเธอให้ปลิวหวือกลับมาปะทะกับแผงอกร้อนผ่าว หัสดินพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า มือหนาบีบต้นแขนของเธอแน่นจนเจ็บร้าว

"บอกมา... เธอเป็นใคร!"

เขาเค้นเสียงถามผ่านไรฟัน ดวงตาหรี่แคบลงด้วยความหวาดระแวง อดีตที่เคยถูกผู้หญิงหักหลังย้อนกลับมาทิ่มแทงในห้วงความคิด

"เปรมวดีส่งเธอมาใช่ไหม คิดจะจับฉันทำผัวเพื่อแลกกับเงินงั้นสิ"

"ปล่อยฉันนะ!"

แพรวพราวไม่ตอบคำถาม เธอเค้นเสียงที่แหบแห้งออกมา ดวงตาที่เคยมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวบัดนี้สั่นระริกด้วยความกลัว มือบางพยายามแกะมือคีบเหล็กของเขาออก ทว่าเรี่ยวแรงของเธอเทียบไม่ได้เลยกับบุรุษเพศ ยิ่งเธอขัดขืน ผิวเนื้อของทั้งสองก็ยิ่งเสียดสีกัน

ความร้อนจากกายเขาถ่ายทอดสู่กายเธอ และความนุ่มหยุ่นของทรวงอกหญิงสาวกำลังบดเบียดเข้ากับแผงอกแกร่งของเขา

แพรวพราวดิ้นรนสุดชีวิตจนขาทั้งสองข้างพันกันเอง ร่างของทั้งคู่เสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นพรมหนานุ่มโดยมีร่างของหัสดินทาบทับอยู่เบื้องบน