ณ ดินแดน’หลัวเทียน’ถูกปกครองด้วยสองจักรวรรดิใหญ่

’เทียนหลง’ ทายาทมังกรสวรรค์ผู้สั่นสะเทือนทั้งฟ้าดิน ปกครองแผ่นดินทางตอนเหนือของหลัวเทียน

และ

‘อวิ๋นซาน’ สืบสายเลือดผู้เปรียบเสมือนเทพคอยบัญชาได้ทั้ง’ฟ้าดิน’ ปกครองอาณาจักรทางตอนใต้ของหลัวเทียน

และเมื่อแผ่นดินนี้มีเสือร้ายในถ้ำเดียวกันถึงสองตัว…มันจะปรองดองกันได้อย่างไร

ด้วยบัญชาจากฟ้าทั้งสองจักรวรรดิเคลื่อนทัพเข้าห้ำหั่นกันอย่างสนั่นฟ้าสะเทือนดิน สูญสิ้นยอดฝีมือนับหมื่น ทหารกล้านับแสน และผู้บริสุทธินับล้าน..

เวลาล่วงเลยถึงร้อยปี กำเนิดภูเขาซากศพหลายลูก และธาราโลหิตหลายสาย ทั้งหมดนี้เพียงเพื่อสังเวยให้กับ ความทะยานอยากของคนเพียงหนึ่งกลุ่ม และสิ่งที่ได้มามีเพียงความว่างเปล่าในอำนาจ…

เมื่อสูญเสียจนเกินจะรับไหว โอรสสวรรค์ทั้งสองจักรวรรดิตัดสินใจลงนามในพันธะสัญญาพันธมิตรสงบศึกชั่วนิรันดิ์ ปกครองทั่วดินแดนด้วยความผาสุข

แต่

ชาวประชาได้บทเรียนแสนล้ำค่า และเจ็บปวดจากภัยสงครามอันโหดร้าย ย้ำเตือนลงลึกสุดหัวใจว่าไม่มีใครปกครองเราได้ดีไปกว่า ’ตัวเราเอง’

ผู้กล้าหลายสายแยกย้ายไปก่อตั้ง’สำนัก’ ตามความสามาถของตน สอนสั่งคนธรรมดาให้กลายเป็นยอดฝีมือ และผู้คนทั้งดินแดน’หลัวเทียน’เรียกกลุ่มคนเหล่านั้นว่า’จอมยุทธ์'

ตอนนี้โลกเข้าสู่ยุคของ’จอมยุทธ์'อย่างเต็มตัวแล้ว และกำเนิดสำนักยุทธมากมาย แต่มีเพียงสำนักเดียวที่ยืนอยู่บนยอดพีรมิดนั่นคือ ‘สำนักแดนเทพ’

และในสำนักแดนเทพก็มีเด็กชายผู้ที่จะเปลี่ยนโลกยุทธภพไปตลอดกาลกำเนิดขึ้น นามของเขาคือ เฟิงเยี่…โอ๊ย! น่ารำคาญ!

พร่ำเพ้ออะไรยาวเหยียด แถมพูดจาคล่ำคลึ เดี๋ยวข้าเล่าต่อเอง!

ข้าชื่อ’เฟิงเยวี่ยน’จำไว้ให้ดีล่ะ เพราะข้าคือพระเอกของเรื่องนี้!!

ท่านพ่อข้าชื่อ’เฟิงไห่เทียน’
ส่วนท่านแม่นามว่า’เหยี่ยนซูหลิง’

ท่านพ่อท่านแม่รักข้าที่สุดในโลก…แหงล่ะ ก็ข้ามันน่ารัก เกิดมาในสำนักอันดับหนึ่งของยุทธภพ แถมยังมีพลังยุทธ์สมบูรณ์แต่กำเนิด ฟังเหมือนข้าเป็นเทพทรูมาเกิดใช่มั้ยล่ะ? แต่ยังก่อน!

แม้จะมีพลังยุทธสมบูรณ์แต่กำเนิด แต่ไม่รู้เป็นเวรของกรรมหรืออะไร?? ข้าฝึกหนักแทบตายกลับทะลวงระดับฝึกหัด ที่เป็นระดับแรกเริ่มของผู้ฝึกยุทธ์ไม่ได้เสียที

แต่ก็ยังโชคดีอยู่บ้างที่’ทักษะอาวุธ’ของข้านั้นล้ำเลิศกว่าคนทั่วไป ถ้าตัดพลังยุทธ์ออกไป ใช้แค่ทักษะอาวุธใส่เดี่ยวกันซึ่งหน้า ข้าก็นับว่าสุดในรุ่น!

นั่นเพราะท่านพ่อท่านแม่ใส่ใจดูแลข้าอย่างดี ถ่ายทอดความรู้ในจนหมดเปลือก ชีวิตของมันช่างสมบูรณ์แบบ แต่ความสุขมันไม่จีรังนักหรอก

ท่านพ่อข้าถูกท่านน้าหักหลัง และสังหารท่านทั้งสองจนดับสิ้น และยังคิดสังหารข้า

ข้ารอดมาได้ราวปฏิหาริย์ เพราะ’นาง’ช่วยข้าไว้ และรับข้าไปอุปการะใต้ชายคา’สำนักอัสนี’

ข้าใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น
แค้นตัวเองที่ไร้สามารถจนท่านพ่อท่านแม่ต้องตาย…
แค้น’มัน’ที่ข้าเคยบูชาเปรียบดังบิดาคนที่สอง…

เป้าหมายเดียวของข้าคือแข็งแกร่งขึ้นเพื่อรอวันล้างแค้น

แต่การฝึกซ้อมเดิมๆ ซ้ำๆ ทุกวัน มันก็ช่างขาดสีสันในชีวิตซะจริงว่ามั้ย? ต้องมีผ่อนคลายกันบ้าง

จนข้า…’พรั้งใจ’ ไปลึกซึ้งกับสาวงามนางหนึ่งเข้า และคนที่สอง สาม สี่ และอีกมากมายก็ตามมา

บอกตามตรงว่าข้าไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้ เพราะข้าเองก็อยากมีครอบครัว และไม่มีหญิงคนใดอยากได้ผัวเป็นพวกชายสำส่อนมากรักหรอก

แต่ว่า…”พลังที่แทรกซึมเข้ามาผ่านการฝึกวิชาด้วยเรือนร่างของพวกนาง ช่างประหลาดจนข้าไม่รู้ว่ามันคือของขวัญ หรือว่าคำสาปกันแน่?”
รู้แต่เพียงว่า…”มันถูกใจข้ายิ่งนัก!”

เพราะข้าต้องการพลังเพื่อกลับไปแก้แค้น และเอาเลือดของ’มัน’ มาเซ่นสังเวยดวงวิญญาณท่านพ่อท่านแม่ข้า!

พวกเจ้าโปรดเข้าใจไว้ด้วยว่า…หากข้าเลือกได้

และหากพวกเจ้าอยากรู้ว่าเรื่องราวของข้าจะเป็นเช่นไร

ก็จงจำไว้ให้ขึ้นใจว่า-

“ข้าหาได้อยากเป็นจอมยุทธบ้ากาม!”