[H]EART - หัวใจต้อง[สาป]
เพราะความซวยบัดซบในชีวิต ทำให้ผมได้ไปเจอกับอีกด้านของ 'เขา' สุดท้ายก็กลายเป็นถูกตามล่า ไม่ได้จะฆ่าแต่เป็นการสาปสร้างพันธะให้พวกเราต้องอยู่ด้วยกัน จนกว่าความตายจะพรากจากกัน
   35,819      32 ตอน
อัปเดตล่าสุด 10 เดือนที่แล้ว

คำเตือนนิยายเรื่องนี้มีเนื้อหา รุนแรง

โปรดทำใจยอมรับหากจะอ่าน

ปล.แนวแฟนตาซีนะ


พระเอก : ซีเรน เอรีเทียส


"ร้องออกมาสิ ร้องออกมาให้หมด กรีดร้องแบบนั้นละ ฉันชอบ!?"


นายเอก : ออฟาน เบตโต้


"อย่าเข้ามาไอ้สัตว์ประหลาด ออกไป๊!!!!"


อารัมภบท


"แฮ่กๆ"


เสียงหอบหนักดังไปทั่วป่า ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มวิ่งแหวกแมกไม้ไปอย่างเร็วรี่ ไม่สนว่ามันจะเกี่ยวครูดผิวหนังจนแดงเถือก ถลอกปอกเปิดจนได้เลือด


เพราะสัญชาตญาณกู่ร้องบอก หากเขามัวแต่สนใจความเจ็บปวดเพียงน้อยนิด เขาจะไม่สามารถเอาชีวิตรอดจากสถานะการณ์นี้ได้


หนี!?


คำเพียงแค่คำเดียวทำให้สองขาที่เมื่อยล้ายังคงก้าวไปต่อ แม้จะวิ่งติดต่อนานเกือบยี่สิบนาที


สวบสาบๆ พรึ่บ!


"อย่าเข้ามา!!!"


ออฟานแผดคำรามลั่น เมื่อรับรู้ได้ถึงบางสิ่งที่กำลังพุ่งตรงมายังตน เสียงต้นไม้ที่โค่นหักตามหลังมาติดๆ ทำให้เด็กหนุ่มทำอะไรไม่ถูก


กูก็แค่จะมาฉี่ ทำไมกูต้องมาเจออะไรอย่างนี้!!!


เด็กหนุ่มกรีดร้องอยู่ในใจ หน้าอกกระเพื่อมไหวหอบหนักอย่างรุนแรง อีกทั้งหัวใจดวงน้อยก็เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาด้วยความกลัว เรี่ยวแรงเริ่มหดหาย พร้อมกับเริ่มหายใจติดขัด แต่สิ่งที่ใหญ่โตกว่าก็วิ่งตามหลังมาจนไม่อาจหยุดพักได้ในตอนนี้


ตึก!


"อั๊ก!?" ร่างโปร่งของเด็กหนุ่มลอยหวือไปในอากาศ เมื่อขาสะดุดกับท่อนไม้ใหญ่ที่ล้มขวางทางตน ก่อนใบหน้าจะก้มลงจูบพื้นอย่างงดงาม


ซ่อกแซ่กๆ ขวับ!


"มะ ไม่..ไม่นะ"


ออฟานหันซ้ายหันขวาไปรอบกาย พยายามยันตัวลุกขึ้นวิ่ง ที่แต่แผลเหวอะจนเห็นเนื้อในบนเข่าข้างซ้าย ก็ทำให้เขาลุกหนีไม่ได้อย่างใจคิด


"ฮึก อย่าเข้ามา!?"


น้ำตาสีใสเริ่มไหลคลอเต็มหน่วยตา เมื่อความกลัวเกาะกุมพื้นในจิตใจได้หมดสิ้น เสียงพุ่มไม้ที่แหวกไหว กับกิ่งไม้ที่หักเปราะเมื่อมี 'บางสิ่ง' อย่างเหยียบมัน ยิ่งความตื่นกลัวให้เหยื่อได้เป็นอย่างดี


ภาพที่เหยื่อตัวน้อยอยู่ในสภาวะตื่นตระหนกถึงขีดสุด หน้าซีดปากสั่นดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ยิ่งสร้างความพึงพอใจให้กับ 'อสูร' ที่เฝ้ามองเหยื่ออันโอชะ กลิ่นเลือดที่คลุ้งไปในอากาศ กลิ่นหอมหวานของมันยิ่งปลุกปั่นความต้องการภายในให้พุ่งสูง


ฟืด ฟาด


"...อึก!"


เสียงลมหายใจที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลดังขึ้น ออฟานคว้าท่อนไม้ใกล้มือขึ้นมาทันที แม้จะเจ็บเพราะมือเต็มไปด้วยแผลเหวอะก็ตาม แต่หากถูกมันกินคงเจ็บปวดยิ่งกว่า


ซ่อกแซ่กๆ พรึ่บ!


"ออกไป๊!?" เด๋กหนุ่มปาท่อนไม้เข้าไปในพุ่มไม้ที่คิดว่าเจ้าสิ่งนั้นซ่อนอยู่ด้านหลัง


เฮือก!


กายบางสะดุ้งผวาสั่น เมื่อสัมผัสชื้นแฉะกำลังไล้เลียอยู่ข้างใบหู เขาพลาดแล้วที่ปาไม้ไปทางนั้น เพราะบางสิ่งที่ว่ามันอยู่ด้านหลังของเขา


"ป-ปล่อย กะ...ก-กู"


เหยื่อที่หวาดกลัวยังอวดดี เอ่ยปากสั่งด่วยน้ำเสียงสั่นเทา แต่อสูรกับยิ่งชอบใจในท่าทีแบบนี้มากกว่า มันคว้าร่างเหยื่อกระแตกใส่ต้นไม้อย่างแรงเสียงดัง ปึ๊ก!


"อ่อก!"


ออฟานอ้าปากค้างจนน้ำลายยืดย้อยออกมาตามคาง ร่างเล็กกว่าดีดดิ้นหนีสุดชีวิต แต่ลำคอก็ถูกจับรวบเอาไว้ด้วยมือใหญ่เพียงแค่มือเดียว เขาช้อนมองอสูรตัวใหญ่ทั้งน้ำตา


มันมีใบหน้าคล้ายหมาป่า ขนของมันสีเทาสลับดำ ดวงตาดำมืดทั้งลูก บนหัวมีเขาคู่งามประดับอยู่ มือใหญ่เท่าใบตาลปลายนิ้วมีเล็บยาวสีดำสนิท ยิ่งตอนนี้มีเพียงมืดมิดอยู่รอบกายกับแสงจันทร์ที่สาดส่อง ยิ่งสร้างความน่ากลัวให้กับมัน


"อยู่นิ่งๆ..." น้ำเสียงเหี้ยมของอสูรใช้ได้ผล เหยื่อในมือนิ่งงันมองอ้อนวอนเขาผ่านม่านน้ำตา


"อะ ไม่!"


ออฟานเอี้ยวหน้าหลบเมื่ออสูรอ้าปากคว้าง เผยให้เห็นคมเขี้ยวแหลมในปากหลายสิบซี่และลิ้นอันใหญ่ยาวของมัน กลิ่นสาบสัตว์ที่รุนแรงตีรวนในจมูกจนแทบอ้วก


แผล่บ!


ลิ้นใหญ่ไล้เลียไปทั่วใบหน้าซีดขาวของเหยื่อ ก่อนจะมาหยุดที่มือเล็กเต็มไปด้วยบาดแผลเพราะล้มลุกคลุกคลานเมื่อครู่ มันเลียเลือดที่ไหลซึมออกมาอย่างกระหายดื่มกินทุกหยาดหยดจนผิวเนื้อเหวอะแทบจะหลุดติดลิ้นของมัน ความแสบร้าวบริเวณแผลทำให้ออฟานดิ้นพล่านทั้งน้ำตา


มือใหญ่รวบลำคอคลายออก หากแต่เปลี่ยนมาจับล็อกศรีษะเอาไว้แทน ดวงตาคู่งามถูกปิดทับด้วยมือข้างนั้นจนไร้การมองเห็น แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงลมหายในที่รุนแรงกำลังเป่ารดรั่นต้นคอ


กึด!


"อ๊ากกกกกกกกกกกกกก!!!!"


ออฟานกรีดร้องลั่นป่าจนฝูงนกแตกตื่นบินแตกรังกันจ้าละหวั่น เมื่อคมเขี้ยวหลายสิบเล่มกดฝังลงมาบนซอกคอ สูบกินเลือดที่ไหลทะลักเข้าปากอย่างกระหายหิว รสหวานหอมที่รุนแรงทำให้ยากเกินกว่าจะหยุดยั้ง


อึก อึก


อสูรร้ายดื่มกินเลือดไปกระอึกใหญ่ รสเลือดหอมหวานที่แตกจากคนอื่นที่เคยได้ลิ้มลองมา ไหลชโลมผ่านลำคอ แผ่ซ่านไปตัวร่างกาย ทั้งหอมหวานละมุนราวกับไม่ใช่เลือด


เหยื่อตัวน้อยเริ่มหมดเรี่ยวแรงจะต่อต้านขัดขืน ดวงตาเริ่มปรือค้างลอยต่ำ เมื่อเลือดถูกสูบออกไปจนแทบจะหมดตัวอยู่รอมร่อ สองมือทิ้งตกข้างอยู่ข้างลำตัว ทำให้อสูรร้ายได้สติมันรีบถอนคมเขี้ยวออกจากลำคอขาว


"หึหึหึ" มันยกยิ้มร้ายก่อนจะเอ่ยร่ายภาษาบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ พลันแผลบนลำคอไม่สิแผลทั้งร่างก็ฟื้นตัวหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับว่าไม่มีอะไร้เกิดขึ้นมาก่อน


"นามของข้าคือซีเรน จากนี้ข้าคือเจ้าชีวิตของเจ้า...มนุษย์น้อย" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหูข้างร่างที่กึ่งหลับกึ่งตื่น ก่อนจะค่อยๆกลายร่างเป็นมนุษย์ปถุชนคนธรรมดา หากแต่ด้านหลังมีปีกสีดำขลับ ซีเรนช้อนร่างเหยื่อขึ้นแนบอก ก่อนจะสยายปีกบินขึ้นสู่ท้องนภาในยามราติกาล


[H]EART - หัวใจต้อง[สาป] เป็นนิยายเรื่องที่สองในซีรี่ย์ชุด [H]EART ฝากผลงานชิ้นนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจผู้อ่านด้วยเด้อและขอฝากเล่มแรก ที่ก็ยังแต่งไม่จบอีกด้วย

[H]EART - หัวใจ[ไร้]รัก

..อ่านเพิ่มเติม
รีวิวนักอ่านโดยรวม
4 รีวิว
จัดเรียงตาม
    
สนุกมากกกก ส่วนตัวชอบแนวแฟนตาซี วาย มีดราม่าด้วยยิ่งชอบ ยังไงก้รองอ่านดูนะคะรับรองว่าไม่ผิดหวังแน่นอน เรารับประกันความสนุก ตื่นเต้น ฟิน
อ่านแล้ว 32 ตอน
    
NATALYA
1 ปีที่แล้ว
สนุกกกมากกกก นี่หลงมาอ่านแต่ไม่นึกว่าจะดีขนาดนี้ ชอบบบบบบ รักเลยยย
อ่านแล้ว 23 ตอน
    
Lidaa
8 เดือนที่แล้ว
รวมๆแล้วดีมากกก มันได้ฟีลทุกอย่างเลยจะเศร้าก็เศร้าแบบน้ำตานองจริงๆอ่ะ พอจะแฮปปี้ก็มีความสุขตามเลยมีตลกด้วย5555ไรท์เขียนลื่นดีค่ะชอบ ชอบมากเรื่องนี้ มาอ่าน!!!
อ่านแล้ว 31 ตอน
    
น้ำนน
1 ปีที่แล้ว
我 爱 เรื่องนี้ 🖤
อ่านแล้ว 17 ตอน
    
สารบัญ
32 ตอน
32 ตอน      |      อัปเดตล่าสุด 10 เดือนที่แล้ว

18

เรื่อง

1.5K

ผู้ติดตาม